in Memoriam Cor Schnieders ‘polijster van het leven’

Afbeelding1Het is juni 2019, warm en droog. De bomen kunnen maar nauwelijks hun bladerdek vasthouden en kleuren al naar de herfst. We zitten op het terras van een hotel in Putten, waar Jacqueline en Cor de rust even opzoeken. Er is veel verwarring en onzekerheid, emoties vliegen alle kanten op, botsen tegen elkaar en vinden elkaar. Er is verstilling en verstikking en de alles overheersende kracht van liefde, die kent geen seizoenen, die is er altijd. Dromen houdt Cor stevig vast, die komen vast nog eens van pas.

 

Cor en ik hebben gelijk een verbinding, daar op het terras. We delen de passie voor trailrunning en beiden zijn wij ongeneselijk ziek, dat schept een band. De kanker heeft Cor bij de kladden, het schap staat er vol mee en zal hem waarschijnlijk niet meer loslaten. We praten over ziek zijn, maar vooral over hardlopen. Cor straalt, heeft plannen, maakt plannen en strooit met toekomst. Al vertellen zijn artsen dat de kanker flink zijn best doet de weg te versperren, maar kom daar maar eens mee aan bij een trailrunner. Het zijn juist de onbegaanbare paden die hij opzoekt en obstakels worden moeiteloos genomen. Naar de volgende bocht wordt vol verwachting uitgekeken, die vast weer wat moois laat zien. Net als het leven!

Bij een volgende trail race staat Cor vlak voor de finish op mij te wachten. Het laatste stukje rent hij mee. Hij wil het gevoel van het hardlopen blijven vasthouden, al geeft het fysiek hem telkens een draai om de oren.

Maar Cor is een krijger en krijgers hebben nou eenmaal de hinderlijke gewoonte het opgeven aan hun laars te lappen. Daarnaast heeft Cor ook nog eens een bewonderenswaardige positieve levenshouding, vastgehouden door zelfspot, sarcasme en humor. Een combinatie die ervoor zorgt dat de kanker alle zeilen bij moet zetten om Cor eronder te krijgen. Hij blaakt van het vertrouwen, die Cor als een schild gebruikt om de kanker te weren. Maar kanker kent de klappen van de zweep als geen ander, is niet te vermurwen, of te verleiden. Hij maakt graag af waar hij aan begint, lijkt het leven niet te respecteren en de liefde niet te kennen, maar daar heeft Cor geen boodschap aan. Hij is gelukkig met zijn gezin, ze houden elkaar vast en elk moment wordt er weer een nieuwe herinnering geboren. Ik ben Cor dankbaar voor de kracht van het leven die hij mij gaf, ik kon mij eraan optrekken, relativeren en de dood in de ogen kijken zonder te knipperen. Dank hiervoor Cor, heel veel dank!

 

Krijgers als Cor weten feilloos wanneer het genoeg is, als lichaam en geest elkaar vinden wordt de strijdbijl begraven. Dan zal de rust komen en er alleen nog liefde zijn.

 

Dag lieve Cor, polijster van het leven!

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s